Malarstwo gotyckie w Polsce obejmuje dekoracje ścienne, witraże, miniatury książkowe oraz obrazy tablicowe (malowane temperą na drewnie), będące najczęściej fragmentami retabulów ołtarzowych, rzadziej dziełami samodzielnymi, jak epitafia. Malarstwo było głównie związane z miastami i jako gałąź rzemiosła podlegało ścisłym przepisom cechowym. Obrazów nie sygnowano, choć w rejestrach występują liczne imiona malarzy. Na podstawie analizy stylu poszczególnych dzieł wyrożnia się dziś szereg wybitnych indywidualności, mówi się też o "szkołach", czyli kręgach artystycznych związanych z określonym regionem. W Polsce za najważniejszą uważa się szkołę małopolską, zwaną krakowsko-sądecką czy wręcz - krakowską, bo wyraźnie związaną z ówczesną stolicą. Ukształtowana około połowy XV w., wykazuje związki z Czechami, za których pośrednictwem przenikały wpływy włoskie i burgundzkie. Równie znacząca była szkoła śląska, w której pojawiały się m.in. oddziaływania niderlandzkie. Wielkopolska zapożyczała wiele z Krakowa i Śląska, natomiast Pomorze znajdowało się pod bezpośrednim wpływem Niderlandów. [*]
|
|
