|
|
|
MALARZ DZIAŁAJĄCY W WIELKOPOLSCE
"Portret trumienny kobiety",
olej na blasze cynowej, ok. 1670-1680, Muzeum Narodowe w Poznaniu
"Portret trumienny Sabiny Hasa Radlic",
olej na blasze cynowej, ok. 1676, Muzeum Narodowe w Poznaniu
"Portret trumienny szlachcica z okolic Gostynia",
olej na blasze cynowej, kon. XVII w., Muzeum Narodowe w Poznaniu
|
|
MALARZ NIEZNANY
"Portret trumienny Zofii Walickiej",
2 poł. XVII w., Pałac w Wilanowie
"Portret trumienny Stanisława Woyszy",
1677, Pałac w Wilanowie
Osobliwą odmianą ówczesnego portretu, poza ziemiami polskimi niemal nie występującą, jest
portret trumienny. Związany był z niewiarygodnie w ówczesnej polskiej obyczajowości rozbudowanym
obrządkiem pogrzebowym. Malowane na blaszanych podkładach, na czas pogrzebu przybijane do trumny,
podobizny ukazujące zmarłych jako żywych uderzają dosadnością charakterystyki, często bezwzględnym,
nie cofającym się przed brzydotą weryzmem. W przeciwieństwie do ztypizowanego portretu reprezentacyjnego
przedstawiają konkretne ludzkie indywidua, których wyraz potęguje skierowane zawsze ku widzom
spojrzenie.
W portrecie sarmackim i trumiennym po raz drugi - pierwszy raz miało to miejsce w piętnastowiecznym
malarstwie tablicowym - malarstwo polskie uzyskało swe niekwestionowanie własne, swoiste oblicze.
[*]
|
|